Juan Gil de Araújo fai balance dos 25 anos da D.O. Rías Baixas: “Debemos incrementar a nosa penetración no mercado español”

Juan Gil de Araújo fai balance dos 25 anos da D.O. Rías Baixas: “Debemos incrementar a nosa penetración no mercado español”

A Denominación de Orixe Rías Baixas, a maior en produción e vendas de Galicia, cumpre 25 anos; ademais, recentemente publicou os datos das súas exportacións, que seguen ao alza. Trátase dun bo momento para facermos balance. Juan Gil de Araújo, director xeral da Bodegas do Palacio de Fefiñanes, é presidente do Consello Regulador da Denominación de Orixe Rías Baixas desde xuño de 2012.

Como avaliaría a situación da Denominación?

En vinte e cinco anos a Denominación de Orixe pasou de cifras moi pouco relevantes a teren presenza nos mercados mundiais do viño. A situación económica é hoxe moi complicada en España, en especial no financiamento das empresas, e sería un milagre que esas dificultades non afectasen en nada ao noso sector, que é un sector en crecemento e polo tanto necesitado de recursos financeiros. Pero, en xeral, creo que, dentro do sombrío panorama nacional, estamos nunha boa posición para seguir crecendo con solvencia.

Está sendo a exportación o “colchón” de Rías Baixas no mercado?

A exportación está sendo a táboa de salvación para moitos sectores económicos en España, dada a atonía do consumo interno. Ademais, o do viño é un mercado cada vez más globalizado, con volumes enormes de transacciones internacionais, e a D.O. Rías Baixas non podía estar fóra desta realidade. Madía leva, é bo para as bodegas desta D.O. aproveitaren as posibilidades que esta situación nos presenta, e creo que non o estamos a facer nada mal.

En calquera caso, quero sinalar que falta moito traballo por realizar. Calquera que observe que viños véndense nas tendas ou nos restaurantes dos países onde se consome viño, verá que a presenza da D.O. Rías Baixas é aínda mellorable. Iso quere dicir que se seguimos traballando duro, e que se non nos esquecemos de que as nosas únicas oportunidades virán sempre da man da calidade, temos por diante moito percorrido.

É o prezo das botellas de Rías Baixas un freo ás súas vendas?

O custo de produción da nosa uva é o máis caro de España. Entón, non podemos competir en prezo con viños producidos en rexións onde as condicións naturais e de cultivo permiten asegurar altas producións a baixo custo. Con todo, os viños de Rías Baixas teñen características únicas e incomparables, e iso sábeo o consumidor. Xa que logo, a resposta a esta pregunta é que si é un freo nos mercados de prezo, e non o é nos de calidade, sempre que fagamos, ciertamente, viños de calidade.

Botando a vista atrás… cal foi o peor momento da D.O. na súa traxectoria?

Os peores momentos adoitan vir, en Rías Baixas, da man da meteoroloxía.  É un dos nosos puntos débiles. Por exemplo, a colleita de 1998 foi escasísima, pillou ás bodegas da D.O. Rías Baixas en pleno crecemento, con máis demanda que oferta, e provocou situacións verdaderamente difíciles, cuxas consecuencias, en canto a desequilibrios de oferta e demanda de uva, por exemplo, tardamos anos en superar.

Recordando o eslogan publicitario… pide xa o consumidor un Rías Baixas ou a variedade albariño segue sendo o reclamo?

A palabra albariño segue sendo unha das nosas fortalezas. É un nome evocador de cousas boas, das cousas boas de Galicia, das nosas Rías Baixas, e iso é importante. Identifica á variedade co noso “terruño”. Porén, iso supón tamén unha debilidade, por canto hoxe día a variedade estase plantando en moitas outras zonas, e temos que protexernos dun xeito que Albariño asóciese en todo o mundo a Rías Baixas, convertindo así a debilidade en fortaleza. E niso estamos.

Está o mapa da Denominación pechado ou a porta está aberta a modificacións, como novas subzonas ou redución de superficies amparadas?

Iso é un  tema que supera as miñas competencias. Pero en calquera caso hei de dicir, en primeiro lugar, que as fórmulas para suscitar calquera ampliación están escritas, e temos que someterse a elas. E, en segundo lugar, e como opinión personal, debemos recordar a San Agostiño para non facermos mudanza en tempos de tribulacións.

Contratos homologados que uns asinan e outros non, conflitos entre sindicatos e bodegueros… Deixará o prezo da uva de ser un campo de batalla?

O Consello Regulador non ten competencias, nin tampouco vocación, para intervir nas relacións económicas entre operadores. As nosas competencias están claramente fixadas na lexislación que nos regula.

Como xa citei antes, a variabilidade meteorolóxica é unha das nosas peculiaridades, e dela derivan, en consecuencia, vantaxes e inconvenientes. E un destes é, precisamente, a dificultade de atopar un equilibrio perdurable entre oferta e demanda que propicie prezos estables da materia prima.

Atreveríase a comentar o momento das outras denominaciones galegas? Hai diálogo, unha colaboración real?

Son moitas as cousas que temos en común coas outras catro denominaciones galegas. Por iso, sería unha irresponsabilidad non abordar os problemas comúns en conxunto. As cinco denominaciones de orixe temos, pois, relacións fluídas, estamos en permanente contacto e aspiramos, ademais, a constituírnos, de facto, no interlocutor da vitivinicultura galega ante as administracións públicas, con lealdade e con rigor.

Ademais, a nosa denominación participa moi activamente na Conferencia Española de Consellos Reguladores, de cuxa xunta directiva forma parte. Desde alí, defendemos a postura de quen creen que a vitivinicultura española está arraigada firmemente na cultura do noso país, forma parte dos seus costumes, dos seus hábitos sociais e alimenticios e debe ser coidada, e ata consentida, polas administracións públicas, promoviendo usos sociais saudables en relación co consumo de viño.

E, cara ao futuro… Cara onde debería dirixirse a Denominación? Que liñas de traballo vai seguir o Consello?

Debemos seguir traballando moi duro por incrementar a nosa penetración no mercado español. Os éxitos alcanzados na exportación non deben facernos perder de vista que o noso mercado natural é o español, empezando polo de proximidade, o galego. Por iso, seguiremos investindo unha parte maioritaria dos nosos recursos para a promoción en diversas cidades españolas.

Sen abandonar, por suposto, senón todo o contrario, a exportación. Estaremos moi atentos aos mercados emerxentes, para non desaproveitar calquera oportunidade que xurda de atopar novos nichos de consumo, e seguiremos coas accións de reforzo nos mercados xa coñecidos.

Para iso, non me cansarei en insistir en que en todo momento debemos buscar a máxima calidade nos nosos viños. A calidade por riba de calquera outra consideración.

Quere engadir algunha reflexión para finalizar?

Vinte e cinco anos é unha idade marabillosa. Pasadas xa as veleidades da adolescencia,  con vinte e cinco anos alcánzase un momento esplendoroso, pleno de forza e de beleza. Aí estamos nós. cometemos, seguramente, erros na nosa vida, pero alcanzamos xa a darnos conta diso para corrixilos e penetrarnos na senda dunha madurez chea de froitos.

Os nosos viños diversificáronse. Sabemos xa que podemos facer coexistir novas anadas con viños de garda, elaboracións tradicionais con elaboracións especiais, viños moi novos con outros cuxa maduración en botella produce sensacións incomparables. É un bo exemplo a anada 2011, agora no seu mellor momento, que debería coexistir sen complexos co mozo 2012 que pronto estará dispoñible. Cada momento de consumo poderá ter, pois, o seu viño. E esa versatilidad faranos ser cada vez máis grandes.

Son moi consciente de cal é a responsabilidade que adquirimos quenes estamos na gobernanza do Consello Regulador ante a sociedade, e moi especialmente ante os miles de familias cuxa economía depende, total ou parcialmente, do éxito da nosa xestión. Debo dicir con claridade que o son todas as persoas que integran o Consello, os membros do órgano de goberno, o seu secretario xeral, quen constitúen o órgano de control e todos os que traballan sen descanso para asegurar o noso éxito. A todos eles quero agradecer os seus desvelos.

Comparte...