Micromecenas salvan un terreo de cepas centenarias de Garnacha Tintorera na D.O. Valdeorras

Micromecenas salvan un terreo de cepas centenarias de Garnacha Tintorera na D.O. Valdeorras

Entrevistamos a Javier García, promotor da iniciativa “Cepas do século XIX, viño do século XXI,” que xa conseguiu reunir o diñeiro para sacar adiante o seu proxecto.

Javier García iniciou unha aventura hai semanas que tiña como obxectivo recuperar unha hectárea de viñedo en Petín, dentro da denominación de orixe Valdeorras, na que quedan unhas 700 cepas de Garnacha tintureira, duns 120 anos de antigüidade. E conseguiuno. Xa logrou reunir o diñeiro que necesita para completar o seu investimento persoal no proxecto, 9.000 €, e así poder comprar os terreos aos seus actuais propietarios. Unha batalla contra o reloxo para salvar unhas cepas cun alto valor histórico e sentimental, que considera que deben seguir formando parte da oferta vitivinícola da zona.

O mundo non para, e cada vez vai máis rápido, pero creo que dificilmente podemos saber onde imos se non sabemos de onde vimos.

Javier García conta con, ademais, cunha ampla experiencia no sector, xa que é socio de Adegas Sampayolo (D.O. Valdeorras) e herdou dos seus avós e os seus pais o oficio de viticultor. E aínda que o avala o seu traballo profesional, as súas palabras transmiten o máis importante: o cariño, o respecto e a ilusión de todos os pequenos empresarios que loitan día a día pola nosa cultura enogastronómica.

BB. Semella que ultimamente o vello xa non vale e só fixámonos no novo. O teu proxecto defende xusto o contrario. Por que te fixaches nesas cepas?
JG. No todo o moderno é novo, nin todo o antigo é vello. A Garnacha estivo en Galicia dende hai séculose dende sempre temos escritos gabando os seus viños. O problema é que pouco a pouco as pequenas parcelas de Garnacha se foron arrancando para plantar outras variedades máis atractivas para o mercado e máis rendibles para o viticultor. Eu creo que hai sitio para todos.

BB. Que historia hai detrás da parcela que vas recuperar?
JG. Mércores avó traballaba esa viña cando era novo, e sempre me dicía que era a mellor do pobo.

BB. El crowdfunding aplicado á recuperación de viñas é algo pouco usual e unha perfecta combinación de gastronomía, historia e últimas tendencias. Por que tomaches a decisión? Que acollida está a ter?
JG. A decisión está baseada en dúas premisas. A primeira quedoume clara mentres estudaba a carreira de Empresariais en Santiago: “Os bancos só lle deixan diñeiro ao que é capaz de demostrar que non lle fai falta”. E a outra, do meu antigo xefe (hoxe amigo) Javier López e na actualidade Director da Fundación Pedro Barrié de la Maza, que sempre me dicía que se o proxecto é bo, o diñeiro aparece.

A acollida que está a ter é espectacular. Superou todas as miñas expectativas. Empezaron apoiando o proxecto amigos e coñecidos, e agora mesmo xa non coñezo a ninguén. Escribiume xente de Madrid, Alicante, Bilbao, Granada, Barcelona… Hai mesmo mecenas de Brasil, Francia e E.U.A. Tamén están a apoiar o proxecto hostaleiros, distribuidores e adegas de moitas denominacións de orixe de España.

De momento estou a aplicar unha técnica que se inventou hai uns 3.000 anos que se chama ” aboar con aboamento animal golpe de aixada ata que che aguanten os riles”

BB. Xa estás elaborando viño coas uvas do terreo que estás a recuperar, que destacarías no resultado e da variedade?
JG. A Garnacha era a grande deostada da viticultura galega (parece que iso está a cambiar), porque xeralmente se vinculaba a viños de baixa graduación e de trago longo, asociado a cepas novas e de demasiada produción.As cepas deste terreo son moi vellas e teñen unha produción moi escasa, pero dunha gran calidade, que che permite facer marabillas con elas. O viño ten unha capa moi alta, cor granate intensa e cunha bágoa densa que dá pistas sobre a súa alta graduación. En nariz é irresistible, con toques de froita vermella madura, marmeladas, e mesmo detalles de vainilla e repostaría fina que nos recordan o seu paso por madeira. Boca densa, contundente, ao tempo que aveluda, con longo e persistente retro gusto.

É un viño que xa gañou moitos os premios e ten o recoñecemento de hostaleiros, sumilleres e amantes do bo viño. Non obstante é un viño de extremos: ou non che gusta ou te namora.

BB. Que esperas conseguir coa recuperación ademais de máis volume de produción? Vas aplicar algunha técnica específica ou cres que con máis coidados poderías sacar máis partido aínda á calidade do viño?
JG. De momento estou a aplicar unha técnica que se inventou hai uns 3.000 anos que se chama ” aboar con aboamento animal golpe de aixada ata que che aguanten os riles”. Son cepas moi vellas e hai que mimalas: aboamento, mineral, podas moi curtas, ausencia de herbicidas…

Se mimas á cepa ela devólvecho en forma dunha maior calidade nos seus froitos.

BB. Cres que este tipo de iniciativas, que van a contracorrente, se deberían estender? Estamos deixando morrer unha parte da nosa historia e da nosa riqueza natural?
JG. Son viños excepcionais, pero moi escasos, xa que cada día hai menos parcelas de Garnacha vella, que é o ingrediente necesario para facelos. Todas as adegas que elaboramos este tipos de viños facemos partidas moi limitadas e non podemos facer moita máis cantidade xa que baixariamos a calidade do produto. Por desgracia, si creo que estamos a deixar morrer parte da nosa historia. O mundo non para, e cada vez vai máis rápido, pero creo que dificilmente podemos saber onde imos, se non sabemos de onde vimos.

Aínda se recollen achegas para o proxecto, con diferentes modalidades de mecenado. Máis información: www.lanzanos.com/proyectos/garnacha-vella-centenaria

Comparte...